Tjeerd Bartlema

Ik ben gevormd door van alles. Door de hippietijd, de seventies en de nihilistische jaren tachtig. Door mijn broers en ouders natuurlijk, door mijn geklungel en stommiteiten, door geluk en hoe ik dat wist te vangen. Door de humanistische psychologie, het systemisch werken en mijn liefde voor filosofie, literatuur, kunst en toneel. Door het vaderschap en mijn kinderen. Door mijn grote liefde en onze zoektocht naar verbinding. Door alle mensen met wie ik mocht kijken en zoeken naar wat ertoe doet. En vooral door het leven zelf.

De laatste jaren ook door het verlies van dierbaren en het besef van eindigheid. Door het gemis te ervaren en gewoon verdrietig te zijn. Alles eigenlijk, wat zich niet laat vangen in een methode of overtuiging.

Wat inspireert me... In het werk van Martin Buber zag ik het belang van de ontmoeting. We worden meer mens in relatie tot de ander. Ubuntu verwoordt iets wat daar dichtbij zit, ik besta omdat wij zijn. Niemand kan het leven alleen leven. We zijn voortdurend in dialoog met de wereld om ons heen, dat leerde ik van David Whyte en zijn poëzie. Volgens zijn definitie: 'Language against which we have no defenses'. Taal die iets in ons raakt en ons in een onmiddellijke ervaring brengt. En in de filosofie van Hannah Arends het besef dat elk mens goed en kwaad in zich heeft. 

Hoe leerde ik om te gaan met het onbekende? Eerst vanuit de behoefte aan controle, steeds meer door me ook open te stellen en te ondergaan wat er is. Door te zijn in de soms ongemakkelijke ruimte die ontstaat wanneer we onszelf en de ander ontmoeten. In het besef en de acceptatie van kwetsbaarheid. In het aanvaarden van het wonder van leven, van de natuur. Wanneer ik bereid ben te kijken en te luisteren en niet probeer te weten wat de ander of de situatie nodig heeft.

Steeds opnieuw moet ik kennelijk leren dat het leven niet maakbaar is, dat ik niet voor alles verantwoordelijk ben. Dat ik soms verder kom door te handelen, maar soms juist door aanwezig te blijven. Door op een ander te vertrouwen. Door hulp te vragen en aan te nemen. Door aardig te zijn voor mezelf.

Dat alles probeer ik mee te nemen in mijn rol als Leading Trainer en Teamlead van de Leading Trainers. Om, als dat meezit, een baken te zijn voor moedig leiderschap.